Ümit abla Bedri Rahmi Eyüboğlunun çok güzel bir şiirini paylaşmış benimle. Bende sizlerle paylaşayım istedim.

Üç Dil / Bedri Rahmi Eyuboğlu

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde
Ana avrat dümdüz gideceksin
En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde düşünüp rüya göreceksin
En azından üç dil
Birisi ana dilin
Elin ayağın kadar senin
Ana sütü gibi tatlı
Ana sütü gibi bedava
Nenniler, masallar, küfürler de caba
Ötekiler yedi kat yabancı
Her kelime arslan ağzında
Her kelimeyi bir bir dişinle tırnağınla
Kök sökercesine söküp çıkartacaksın
Her kelimede bir tuğla boyu yükselecek
Her kelimede bir kat daha artacaksın

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde
Canımın içi demesini
Kırmızı gülün alı var demesini
Nerden ince ise ordan kopsun demesini
Atın ölümü arpadan olsun demesini
Keçiyi yardan uçuran bir tutam ottur demesini
İnsanın insanı sömürmesi
Rezilliğin dik alası demesini
Ne demesi be
Gümbür gümbür gümbür demesini becereceksin

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde
Ana avrat dümdüz gideceksin
En azından üç dil
Çünkü sen ne tarih ne coğrafya
Ne şu ne busun
Oğlum Mernus
Sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun.

Gülümsün sen gülümse annem-Çığlık Maviyıldız.

Elleri semada bir melek beklerken
Gökten bombalar yağıyor
Yüreğimin sokaklarında
Bağdatlı çocuklar ağlıyor

Koruyacağım deyip
Can alan kollar mıdır onları korkutan
Görmek, duymak bilmez
kana doymaz canavardan kaçışlarımı
Postal sesleri midir onları korkutan
İp atlamak varken bağırışları mıSahipsizliğin acısı mıdır o buruk halleri ?
Bileklerinden tutulup sürüklenişlerimi
Yoksa Anne canım acıyor diyemeyişleri mi ?
Peki Ayşe, Peki Ahmet, Arkadaşlarım!
Anne babam ne zaman gelecek…
Bilemeyişleri mi ?Yazık bana çok yazık
Çığlıklarım, çırpınışlarım,
Mısralarım boşa
Yüreğimin sokakları,
Olamıyor Bağdatlı çocukların sığınağı

22.03.2003 20:28
Semih TANRIVER

Seni benden ayırdılar ya!
Tebessümleri söküp aldılar dudaklarımdan,
Beni senden ayırdılar ya!
Şairini gömdüler karanlık sulara.
Bize kıydılar ya!
Tüm sevenlerin ahını aldılar, onlar ki artık yüzleri doğrulmayacak olanlar…

Anlatmaya zorlanıp yaşamayı tercih ettiğin adamı iki kelime özetliyor şimdi; Yıkkın. Ağlamaklı… Güçlü ol deyip beni iyice sarsıyorsun. Bense hayatımın en zor rolünü oynuyorum Kahpe Hayat Sahnesinde. Yine güçlü, yine ciddi, herkese her şeye aynı tepkiyi veren katı adamı. Ve gözlerin doluyor hissediyorsun ardından kopacak fırtınaları, ilk kez biliyorsun yapacaklarımın listesini ve not almıyorsun: Bağırıp çağıracağımı, edeceğim sözleri, ağzımı bozacağımı, harcaya-cağım insanları biliyorsun gene de kırılacağımı, aslında hiç değişmeyen çocuk kalan yanlarımı.

İlk ve son kez vuruyorsun beni istemeden. Biliyorum en çok bu yüzden kahroluyorsun… Baş başa bırakacaksın az sonra beni. Özlemine ısınıyorum daha gitmeden. Karşımda boş bir masa, boş sandalye, bilgisayarın kapalı… Sorularınla bunaltmıyorsun beni, kendime kızmama bir kez daha mani olmuyorsun… Bilgisayarım kilitlendi deyip davetkâr bakmıyor-sun, sulamıyorsun şen sesinle çiçekleri. Geri geliyorsun çok geçmeden. Gözlerini silmişsin makyajın akmış. Bilmemi istememişsin ağladı-ğını. Anıları toplamışsın bir çırpıda. Gidiyoruz şimdi seni yeni merhabalara uğurlamaya. Bir elimde vazon diğer elimde defterin içinde notların. biz bir kez daha notunu verdik notunu bizi ayıran, yalan dolan yüzünden kendini özgür bırakamayan paranoyak zanlılarının.Gözümün önüne ilk tanışmamız geldi şimdi. Ben şiirlerinizin hayranıyım demiştin. Bense yalnızlı-ğımdan mı yoksa senin çok güzel olmandan mı kaynaklandı bilmiyorum. Hepiniz şiirlerime hayransınız birinizde bana hayran olsanız demiştim sitemkâr bir üslupla… Bana hayranlığını ifade etmiştin bir müddet sonra, yıllar sonra bende ilk kez kendime güvenimi kazanmıştım… O derinden bakışmalarımız doldurmuştu koridorları birkaç ayda. Beni çaya davet etmiştin. Öyle ya utangaç adamın tekiydim. Bana kalsa… Neyse, zaten birkaç ay baş başa sohbet etmedik bundan sonra. Yaşımı sormuştun ikinci sohbeti-mizde kardeşinden bile küçük olduğumu öğrendiğinde yaşadığın hayal kırıklığı benimse o hayal kırıklığından duyduğum haz…

Yaşın ne önemi vardı ki… Senden çok büyük kadınlar da sevdi beni ama ben hiçbirinde göremedim seni…Ani çıkışların ve esmelerin zamansız. Korku değildi sadece yalnızlığı gözbebeklerinden tanıyan bir adamın kaygısıydı bu, sana bir türlü anlatamadığım.

Geldik işte gideceğin yere. Zamana yazık ayrılığı söylüyor, sana yazık bana yazık… Sövüyorum Semih adi, adi… Nur’um aldılar önce benden sonra senden seni, En güçlü en akıllı sandığım ben tutup yaralı ellerimle çekemiyorum geri… Hayır vardır her şeyde deyip kandırmaya çalışıyorsun ikimizi…

Hayırlı olsun deyip, yanı başına bırakıyorum çiçeğini. Dönüyorum bilmem kaçıncı kez kendime geri…

SEMİH TANRIVER

Bulvarda görmüşler seni
Gecenin ikisiymiş
Ben uyuyormuşum!
Kalbin birinin
odasında bulunmuş
Çınlıyormuş kulaklarında sessizlik
Namus çıkmaz bir sokakta
Senle ağlıyormuş Ah gülüm
Üzme kendini
Bizde namus böyle düşmez ki

Sanırlar ki namus
biraz kan lekesi

bilmezler ki bizi
Sanırlar ki aşk:
yatakta insan izi…

Semih TANRIVER

Yada bir bıçak
sen keskin yanım olmalısın
Yada kör yanım olarak kalmalı

Hiçbir lekeye
bulaşmamalısın…

Semih TANRIVER