[video]http://www.youtube.com/watch?v=hnsz8Uc3enE [/video]

 İnsan ya engelli, ya engelli yakınıdır.
Ama her insan engelli adayıdır.

İnançlar, sözler, davranışlar,
Dünyada imtihan için varolan insanlar.
Hayatı; inişi, çıkışı, kıvrımlarıyla,
Kasisleri ve engebeleriyle yaşıyoruz.
Sorumluluk var, emanet var.
Hergün emeneti sahibine teslim etmek için,
Ölüme doğru yürüyoruz.
İyi-kötü, acı-tatlı olaylarla karşılaşıyoruz.
Sevinçler, üzülüşler, gülüşler, ağlayışlar…
Yüklnilen görev, sorumluluk ve emanetle
Hayat denen yolda yoruluşlar.
Bazen başarı ve karşılığında sevinç, nimet,
Bazen başarısızlık ve karşılığında hüzün, musibet.
Yaşam bıyu devam edecek uzun bir serüven…
Başımıza gelen bazen ihmalimiz, kusurumuzdur,
Bazen kuralsızlığımız, sorumsuzluğumuzdur.
Bazen elinde olmadan gelişmeleri,
Bazen bir başkasının saygısızlığıdır.
Yada Allahın takdiri, tayin ettiği kaderdir.
Hayat denen bu serüven bir sınavdır.
Bazen sınanırsın bela ve musibetle,
Bazen sınanırsın binbir çeşit nimetle…
Ya başarılısındır yada başarısız.
Gelecek, geçmişin temellerinde yükselen duvarlardır.
Geçmişinde temelini atmaya fırsatı olamayanlar,
Duvarlarını örecek temel bulamayanlar.
Engelli doğanlar, engellenilenler, engelliler…
♥
Bir şekilde engellenilmişlerdir.
Ya yaratılışlarından beri yada sonradan…
Bedenindeki engel ile hem kendini,
Hem ailesini, hem toplumu imtihan eder.
İnsan ya engelli, ya engelli yakınıdır.
Ama her insan engelli adayıdır.
Bu her an başımıza gelebilecek bir kaza olabilir.
Bu bir hastalıkla kaybedilebilecek bir âza olabilir.
Bu engelliyi horlamaya verilecek bir ceza olabilir.
İnsan görür, duyar, tadar, hisseder.
Aklıyla doğruyu yanlışı ayırdeder.
İnsan ya engelli, ya engelli yakınıdır.
Ama her insan engelli adayıdır.
Aslında çoğu insan engellidir.
Görülen, duyulan, tadılan, hissedilen maddedir.
Maneviyatı görebilmeyi kaç kişi becerebilir.

Ahmet Şahin POLAT

- Tiyatro! Gelin! Kaçırmayın! Bu akşam Tiyatro!…

Adam hayatında hiç tiyatroya gitmemiş ve inanılmaz derecede merak
etmiş. Biletin nereden alındığını öğrenmiş. Bilet fiyatı cebindeki tüm para kadar olmasına rağmen hiç tereddütsüz bileti almış. Başlamış merakla oyunu izlemeye.

Oyun bitmiş, herkes dağılmış ve bizim meraklı öylece kalmış, izlediği
muhteşem oyun karşısında. O sırada temizlikçi tarafından salon boşaltmak için ikaz almış. Adamsa:

- Bana müdürünüzün yerini söyler misiniz? Onunla bir şey konuşmam gerek… demiş.

Seyrettiği oyunun etkisi ile müdür ile konuşmuş ve ne olursa olsun, ne
iş olursa olsun buranın bir parçası olmak için çalışmak istediğini belirtmiş. Müdür çok şanslı olduğunu, şu sıralarda bir temizlikçi aradığını fakat önce onu denemesi gerektiğini ifade etmiş ve denemek üzere aylardır el değmemiş bir kütüphanenin temizliğini uygun bulmuş.

- İşte burayı temizle. Eğer beğenirsem seni işe alırım… demiş ve gitmiş.

Tiyatro aşkının verdiği şevk ile temizlik beklenenden kısa sürede bitmiş. Müdür odayı görmeden adamın samimiyetine inanmamış. Onu diğerleri gibi işi savsaklayan biri sanmış. Fakat odanın temizliğini görünce hayretler içinde kalmış. Aylardır içeriye girilmeyen oda gıcır gıcır oluvermiş. Müdür bu çabuk ve becerikli adamı işe almaya karar vermiş.

- Tamam seni işe alıyorum

- Fakat benim yatacak yerim yok.

- O zaman burada yatarsın ve işe daha erken başlarsın.

İstediği olan tiyatro tutkunu, huzurlu bir şekilde odayı terk ederken müdür.

- Adın neydi senin buraya yazalım… demiş.

Aldığı cevap ise;

- William! William Sheaksper!… olmuş.

Ben bunları unutabilir miyim?Sana ihtiyacım olduğu zamanlarda yanımda olmadığını…Seninle bitirmeyi düşlediğim ömrümün kalan yıllarında beni bir başkası için yarı yolda bıraktığını…

Herşeye rağmen otuz sene yaşattığım aşkımı nasıl yok ettiğini…

Mutlu olduğumuz günlerde bulduğun sevgiline ‘‘Zaten ilişkimiz senden önce bitmişti!’’ demeni…

Yıllarca ayrı yatmadığımız yatağımızda, beni, yeni bir heyecan yaşamak uğruna yalnız bıraktığını…

Beni sevdiğini söylemene rağmen, yeni aşkına, mutluluğu sanki ilk kez tadıyormuşçasına koştuğunu…

‘‘Gülden Kale Düştü mü olacak sanıyorsun?’’ dediğini ve gerçekten aynısını yaşadığımızı…

Eve döndüğümde, portmantodaki ayakkabılarının hepsinin gittiğini gördüğümde dünyamın nasıl yıkıldığını…

Evden son kez ayrılışında bir yabancı gibi tokalaştığını ve arkana bakmadan gidişini…

Sana baba olmayı öğreten tek çocuğunun annesini, senin olmayan başka çocukların annesi için bırakıp gittiğini…

Başka bir gün, ağlayarak boynuma sarılıp, bu yanlış tutkuyu yaşamak ve yanlışı yaşayarak öğrenmek için gitmek zorunda olduğunu söylediğini…

30 yıldır sevdiğini söylediğin eşini, ondan ayrıldığın o uzun gecelerde hiç aramazken, sana sözcüklerden başka hiçbir şey vermeyen biriyle gündüz ve gece saatlerce telefonda konuşmanı…

Sanal dediğin sevgilinle gecenin ilerleyen saatlerinde yazışırken, yatağımızda seni, tuşların tıkırtısının beynimde yankılanan sesiyle uyumadan beklediğimi ve geldiğinde uyumuş gibi yaptığımı…

Birlikte mutlu yaşamak için aldığımız evimizi, bana geceleri ilaçlarla uyuyabildiğim büyük bir hapishane hücresine dönüştürdüğünü…

Balık yiyemediğimi, sana yaptığım yemekleri yapmak istemediğimi ve sadece atıştırmayla yaşadığımı…

Senin artık bir başkasını sevdiğini, benim olduğunu sandığım o kalbin başkası için heyecanla çarptığını, senin tenine bir başkasının teninin değdiğini ve değeceğini…

Ve tabii benim için artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını…

Ben nasıl unutabilirim?

Yazar: Bilinmiyor.

Adam, bir haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı kalktığında bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak icin eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşündü.

Tam bunları düşünürken oğlu koşarak geldi ve sinemaya ne zaman gideceklerini sordu. Baba oğluna söz vermisti bu hafta sonu sinemaya götürecekti ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu. Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritasi gözüne ilişti. Önce dünya haritasını küçük parçalara ayırdı ve oğluna “Eğer bu haritayı düzeltebilirsen seni sinemaya götüreceğim” dedi sonra düşündü; “Oh be kurtuldum en iyi cografya profesörünü bile getirsen bu haritayı akşama kadar düzeltemez.”

Aradan on dakika geçtikten sonra oğlu babasının yanına koşarak geldi ve “Baba, haritayı düzelttim artık sinemaya gidebiliriz” dedi. Adam önce inanamadı ve görmek istedi. Gördüğünde de halen hayretler içindeydi ve bunu nasıl yaptığını sordu.

Çocuk; “Bana verdigin haritanın arkasında bir insan vardı.

İNSANI DÜZELTTİĞİM ZAMAN DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELMİŞTİ !!!

Tanrı harekete geçmeyecek insana asla yardım etmez. Sophokles

999 Kez Hata Yapabilirsiniz

İş dünyasındaki bir anlayışa göre; iş yapan hata yapacaktır. Bir kişi hata
yapmıyorsa is yaptığından şüphe edebilirsiniz.
Thomas Edison’a, 999 denemeden sonra yaptığı bininci deneyde ampulü
bulmasıyla ilgili olarak söyle bir soru yöneltmişler:
- 999 kez hata yapmanıza rağmen, bininci deneyi yapacak gücü nereden
buldunuz?
Edison su yanıtı vermiş:
- Ampulün icadı bin aşamalı bir süreçti. Hata gibi görünen ilk 999 asama,
bininci ve son asamaya götüren öğrenmelerle doluydu.
3M firmasının, hatalar nedeniyle bugünlere geldiği anlatılır. Örneğin,
ofislerde üzerine küçük notlar yazmak için kullandığımız Post-it’ler bir
hata sonucu bulunmuştur.
1900′lerin başında 3M şirketinin yöneticileri, araştırma geliştirme (ar-ge)
bölümüne dünyanın en güçlü yapışkanını geliştirme talimatını verirler.
Yapılan uzun çalışmalardan sonra ar-ge bir yapışkan geliştirir. Ancak
buldukları yapışkan, dünyanın en güçlü yapışkanı olmak bir yana, en zayıf
yapıştırıcışıdır. Öyle ki, küçük bir bebek bile yapıştırılan nesneyi iki
parmağıyla hafifçe çektiğinde nesne kolaylıkla gelmektedir.
3M şirketi, eğer ar-ge ekibini hatasından dolayı cezalandırsaydı ve
buluşlarını çöpe atsaydı, bugün 3M firmasını dünyaya dağıtan ve en büyük
şirketlerinden birisi yapan Post-it kağıdı olmayacaktı.
Bugün dünya şirketleri, hata yapanları cezalandırmıyor. Tam tersine, hata
yapmayanları bünyelerinde barındırmıyorlar. Hata yapmamanın iki nedeni
olabilir: Birincisi, is yapmayanlar hata yapmaz. İkincisi, risk almaktan
çekinenler hata yapmaz. Hata yapma pahasına risk alma kültürü, bugünün is
dünyasında yaygınlaşıyor.
Ancak hatalara yaklaşımın su olması gerekir: Hata yapmaktan korkmayın.
Ancak, silginiz kaleminizden önce tükeniyorsa, hatalardan korkmalısınız.

Yenibir.com’dan alınmıştır.

BEN DAHA ÇOK
Ben daha çok uçurum kenarlarında açan diri yaban çiçeklerini sevdim.
Uzanıp kokusunu içine çekerken, uçuruma düsme tehlikesiyle karşı karşıya kalındığı için. Ben daha çok sonbaharları sevdim.
Olgun aşklara yataklık yaptığı için.Ben daha çok sonu hüsranla biten aşkları sevdim.
Yepyeni aşklara bereketli bir toprak olacak kadar yıkımı sağladıkları için. Ben daha çok masum günahları sevdim.
En dehşetli hazların ardından girilen günahın vicdana yapacağı baskılarla boğuşulması gerektiği için.

Ben daha çok acı çeken insanları sevdim.
Acıların onları olgunlaştırıp daha iyi bir insan haline getireceğini bildiğim için. Ben daha çok kalabalıkları değil yalnızlığı sevdim.
İçimdeki benle rahatça arkadaşlık edebilmemi sağladığı için.Ben daha çok bahtsız insanların kahramanı olduğu kitapları sevdim.
Mutlulukların büyük bedelleri olduğunu bana çok iyi anlatabildikleri için. Ben daha çok derinlikleri sevdim.
Hayatin gizleri ve mutlulukların ipuçlarını orada bulduğum için.

Ben daha çok ölüme yakın duran ve ondan korkmayan insanları sevdim.
Hayatin ne kadar ciddi bir şekilde yaşanması gerektiğini iyi bildikleri ve keşkeleri az olduğu için. Ben daha çok gerçekleri değil, hayalleri sevdim.
Hiçbir gücün hayallerime kelepçe vuramayacağı için. Ve ben daha çok güvenin yerine özgürlüğü sevdim.
Güvensizlik içinde bile özgürlüğün insana daha çok yakıştığına inandığım için…
YÜREK YAĞMURLUĞU….(Yazarını bilmiyorum ama tebrik ediyorum )