Kara Yer

Bende bu âleme geldim geleli,
Düşünmedim bunca toprak, yer ne yer,
Bildim en sonunda ölüm ile eceli,
İnsan ile beslenirmiş kara yer.

Gaflet ile uyumuşum gezmişim,
Boşa çalışmış, boşuna didinmişim,
Geç anlamış, çok geç farketmişim,
Sonuç buymuş, dönüş sana kara yer.

Tamah etmişim mala, pula, paraya,
Uzak kalmışım hep dost, akrabaya,
Dalıp gitmişim hayal ile rüyaya,
Aklıma gelmemiş, gerçek kara yer.

Zevk ile sefaya dalar bu nefis,
Haram, helâl bilmez konar bu nefis,
Sonunda ölümü de tadar bu nefis,
Elbet bir gün döner sana kara yer.

Örter üzerini, açıkta koymaz kimseyi,
Besler, doyurur mahlukatı, bitkiyi,
Varınca bildirir değerini, sırlı bilgiyi,
Elbet, senide bağrına basar kara yer.

Körü körüne bu dünyada yaşarken,
Gözlerimi açtı en sonunda kara yer.
Ölümü ecel şerbetiyle tadarken,
Geç anladım gerçek seni kara yer.

Mal, mülk, şan, şöhret kalır dünyada,
İyiliğin, bir eserin kalır fani dünyada,
İyi düşün Ahmet, sözün kalır dünyada
Elbet sonun her kes gibi kara yer.
Ahmet Şahin POLAT

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir